Let op: om deze website goed te kunnen gebruiken is het noodzakelijk om Cookies aan te zetten. Meer informatie...
  • Vanaf 0 gratis verzending binnen Nederland
  • |
  • Het ruimste assortiment spirituele en religieuze boeken van Nederland
  • |
  • Veilig betalen en bezorgen
  • |
  • De beste prijs en service op alle artikelen
  • |

Vijftig tinten God

Essays en columns op de rand van Capgras

Chatelion Counet, Patrick

Prijs: € 24,95
Voorraad#stock_type# onbekend

Delen:
(1 beoordeling)
EAN : 9789089723925
Auteur(s) : Chatelion Counet, Patrick
Taal : Nederlands
Onderwerp : Theologie
Uitgever : Abdij Van Berne, Uitgeverij
Verschenen : Juli 2020
Druk : 1
Uitvoering : Hardcover
Conditie : Nieuw
Pagina's : 224
Afmetingen : 236 x 178 x 21 mm
Gewicht : 696 gram

In de hemel doet men niet aan seks, deelt Jezus zijn leerlingen mee (Lucas 20:35). Geen blijde boodschap voor een veelal door seks gedomineerde wereld. In Vijftig tinten God neemt de auteur de lezer mee op een relativerende reis door religie en wetenschap.

Patrick Chatelion Counet was tien jaar lang secretaris van de kloosterordes en congregaties in Nederland en nauw betrokken bij het dossier kindermisbruik in de Rooms-Katholieke Kerk. In dezebundel essays en columns schrijft hij onder meer over kindermisbruik, homoseksualiteit, God en de geslachtsdaad, de vrijheid van vrouwen, het vegetarisme van Jezus Christus, oerknal en schepping en de haat-liefde verhouding van religies met alcohol.

Uitgangspunt is het syndroom van Capgras. Wie hieraan lijdt, denkt dat zijn geliefden door dubbelgangers vervangen zijn. De wereld lijkt niet meer echt. Het is de toestand waarin je geraakt als je ouder wordt.

Prof. dr. mr. Patrick J.E. Chatelion Counet l.i.c. (1954) is jurist, theoloog, canonist en exegeet Nieuwe Testament. Hij was hoofd bureau en secretaris van de Konferentie Nederlandse Religieuzen (KNR) en bij- zonder hoogleraar Bijbel in de Nederlandse Cultuur aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is voorzitter van de daklozenkerk Het Kruispunt in Nijmegen.

Velden met een * zijn verplicht
Faust of Mephisto
Recensie door: Wim Reedijk

Seks staat altijd garant voor extra aandacht. Gaat Vijftig tinten God, dat natuurlijk verwijst naar die beroemde kaskraker over een hetero vrouw die verlangt naar sadomasochistische seks, dat ook worden? Ik denk dat de titel van dit werk gekozen is om het effect, want het echte thema is volgens mij een ander. Dat zal ik zo toelichten. Vijftig slaat nu vooral op de vijftig hoofdstukjes van het boek, en de meeste van die stukken gaan helemaal niet over seks. De meeste stukken zijn oorspronkelijk verschenen als tijdschriftartikel in keurige bladen. Patrick Chatelion Counet (voor het gemak verder: Patrick CC) is een exegeet met een goede staat van dienst. Twee derde van het boek is voor een belangrijk deel gevuld met stuk voor stuk zeer interessante stukken over de bijbel (vooral over het evangelie van Johannes) die ik iedereen aanbeveel, maar Patrick CC is meer dan exegeet. Niet zonder trots vermeldt hij ergens de vier academische titels die hij verworven heeft: hoogleraar, exegeet, jurist en kerkjurist, wat op de omslag ook al stond. Hij schreef een flink aantal boeken die mede dankzij zijn vlotte pen goed ontvangen zijn. De hier bijeengebrachte artikelen zijn ook spin-off van al die boeken. Met dit boek creëerde hij dus zijn eigen 'The Portable Chatelion Counet'. Wie dit leest, ziet inderdaad de 'hele' Patrick in beeld komen – en hoe! Ik wist bijvoorbeeld niet dat zijn carrière vervlochten was geweest met de KNR (Konferentie Nederlandse Religieuzen) en dus met het dossier Kindermisbruik in de RKK. Dat wordt direct duidelijk in het eerste gedeelte dat bestaat uit columns die ooit de website van de KNR prijkten. Niet alleen het seksueel misbruik komt daar aan bod maar ook thema's als het syndroom van Capgras ook wel het dubbelgangerssyndroom genoemd. De lijders aan dit syndroom herkennen hun naasten wel maar menen dat zij het niet zijn, in hun plaats zijn kwaadaardige dubbelgangers gekomen. Patrick CC overkwam dat als jonge man toen hij waarschijnlijk door een hem stiekem gegeven drug de wereld in zijn ouderlijk huis zag veranderen. Zijn ouders waren zijn ouders niet meer. De waan duurde enkele uren. Hij beschrijft het feitelijk. Ik las het en de rillingen liepen over mijn rug. In deze columns gebeurde me dat nog enkele malen. Niet omdat ze allemaal over Capgras gingen maar omdat ik juist daar een andere Patrick CC ontwaarde dan die ik van zijn boeken meende te kennen. In de KNR columns hoor ik bij wijlen een ronduit woedende en machteloos wanhopige man. Boos is hij over het kwaad van het geweld van het kolonialisme en neokolonialisme (de afgehakte ledematen en de verkrachtingen in de Congo en elders) en het religieuze fanatisme wereldwijd, en verward over het seksueel misbruik in zijn geliefde kerk. De boosheid en verontwaardiging zijn terecht, zeker, maar de wijze waarop dit op papier is gezet is significant: ongeremd heftig soms. Hiroshima, Auschwitz, Goelag, Congo het wordt letterlijk op een hoop gegooid, zonder enige nuance. Kwaad is kwaad. Patrick kan razen. En de woede richt zich niet zelden ook op zichzelf. De meest pijnlijke column vond ik die waarin hij beschrijft hoe hij na een ontmoeting met een parlementaire commissie over seksueel misbruik, in het gebouw van de Tweede Kamer achtervolgd wordt door een vrouw die door een pater misbruikt is geweest. Ondanks alle mediation en de herstelbetaling die ze van religieuzen ontving, is ze nog niet tevreden, laat ze hem weten. Patrick CC voelt zich opgejaagd wild en reageert verbaal onhandig. Veelbetekenend citeert hij uit Goethe's Faust de hoofdpersoon die bekent dat hij verschillende academische titels heeft maar eigenlijk een dwaas is en niets weet. De parallel met Faust (die academische titels) is treffend, maar de vergelijking met Mephisto (de duivel) drong zich bij het lezen van heel het boek meer aan me op. Mephisto stelt zich namelijk aan Faust voor als 'der Geist der stets verneint', en dat is wat ik Patrick CC hier met regelmaat zie doen. Hij zegt het een, maar wacht tot het er werkelijk erop aan komt dan neemt hij het schielijk terug. Spelen met woorden gaat hem goed af, misschien wel te goed, maar als het werkelijk erom spant en de paniek toeslaat blijkt hij weinig verweer te hebben. Ik ben niet zijn psychiater maar aangezien hij zelf Capgras in de ondertitel heeft gezet, moet elke lezer dus concluderen dat die ervaring zijn slagschaduw over het hele boek (en zijn carrière) werpt en niet alleen over het eerste gedeelte. Zijn Capgras-ervaring was kortom niet zomaar een incidentje. Je zou het bijna denken, maar ieder die dit heeft meegemaakt of iets vergelijkbaars, weet dat de wereld van een Capgras-patiënt ultieme horror is. Capgras is paranoia in het kwadraat. Alles wat je lief en dierbaar is, is je ontnomen en is voor jou precies het tegendeel. Achter het uiterlijk van je dierbaren gaan anderen schuil die het op jouw leven gemunt hebben. Je kerk is geen kerk maar een duivelse club, de priester is een verkrachter, je echtgenote een dubbelgangster die je een mes tussen je ribben gaat steken als je je even omdraait. Seks is niet leuk maar uiterst gevaarlijk. Het ene blijkt zijn tegendeel. En alleen jij weet dat. Op de voorkant van het boek heeft Patrick CC gekozen voor een griezelige still uit Mel Gibson's gewelddadige verfilming van de kruisiging van Christus. Op de achterkant zie ik de vriendelijke blik van een man met vier academische titels. Hij is met pensioen maar heeft hij rust? Faust of Mephisto, ik ben er niet uit.